Οι μικροί

Μικρός που ήμουν ονειρεύτηκα
Να άλλαζα τον κόσμο όλο.
Μα τα όνειρά μου βγήκαν ψεύτικα
Κι έτσι στον κόσμο τώρα δείχνω κώλο.

Αχ ,είπα τότε, ψεύτικε ντουνιά
Θα ρίξω σένα μια μπουνιά.
Να σβήσω ήθελα τα παλιά
Μα πάνε πια,παν' τα δεκαεννιά.

Τα τρελά του νου ταξίδια -δέσε με- παν'
Τ' αλαργινά.
Στα ίδια τώρα και τα ίδια δες εμέ πια
Τον τραχανά.

Αχ ,είπα, ψεύτικε ντουνιά
Θ' αλλάξεις πλώρη και πανιά.
Μα κώλο βόλεψα σε μια γωνιά
Και,κόσμε μου, άρπα μια...κλανιά.

-Ποιός άραγε να όρισε
βαράθρου μας τη ρότα,
Μήπως εσείς,μήπως εγώ
ποιός τάχα γέννησε πιο πρώτα
Η κότα το περίφημο αυγό
ή το αυγό την κότα;

Και ίσως να μην κάναμε τέτοιας λογής χαΐρια
Στ' ακόλαστά μας θέλω αν δεν κάναμε χατήρια.
Και ίσως να μη βρίσκαμε αδιέξοδα μυστήρια
Κλασίματ' αν δε ρίχναμε στον κόσμο όσα μύρια.


Και ίσως,τέλος,ο ντουνιάς πάντα δεν ήταν έτσι
Ίσως μικροί,κότες κι αβγά τον κάναμε κοτέτσι.