Οίκος ανοχής

( Πατέρας: )
-"Κυριακές στην εκκλησιά σταυροκοπιέμαι,ψέλλω
Ότι Δευτέρες όμως βγαίνω ακόμα ανελλιπώς
Βγήκε μια βρώμα κι αναρωτιέμαι πώς
Παγανιά στο κοντινότερο μπουρδέλο.

Πάω στην εκκλησιά τα πρωινά
Στην άγια τη Βαρβάρα
Κι εχτές κοιμήθηκα φτηνά
Με μια ψηλή Βουλγάρα.

Και είμαι καθωσπρέπει δικαστής
Δε θέλει πολύ να στοχαστείς
Ούτε πολύ να καταβάλεις κόπο
Τι λογής να δεις κυβερνάμε αυτόν τον τόπο.

Μοίρες αφού ορίσω στο δικαστήριο
Των δούλων του θεού ανθρώπων
Προσκυνώ το θείο το μυστήριο
Βιασμών και κερδοσκόπων.

Μα παράστημα κι αν αίρω
Και ας τραγουδώ τον όρθρο
Βαθιά μέσα μου το ξέρω
Στην ψυχή μου έχω βόθρο.

Διότι κι ας Έλλην είμαι βέρος
Κι ας δηλώνω Ευρωπαίος
Τις αξίες γω ο λέρος
Θυσιάζω για ένα πέος.

Δυο παιδιών είμαι μπαμπάς
Γιέ μου άκου με,να πας
Στο καλύτερο σε στέλλω
Κοντινότερο μπουρδέλο.

( Γιός: )
-"Ω,αγαπημένε μου γονεύ
Συ,καλέ μου ειρηνοδίκα
δηθεν με καλομαθαίνεις -φευ-
Απ' το καβούκι μου πια βγήκα.

Δε θα το ανεχτώ
Σαν τα δικά σας μούτρα
Μένα να κανετε έκλυτο
Πια τη δική μου ακούω κούτρα.

Άιντε να μπω σε μια σχολή
Για να ξεφύγω από δω χάμου
Δεν ξεπουλώ για μια ψωλή
-τι κρίμα-αρχές και ιδανικά μου.

Άιντε να μπω σε μια σχολή
Άιντε πια και άι σιχτήρι
Άιντε στη μάνα μ' τη λολή
Άιντε να κάνω το χατίρι.

Άιντε να μπω σε μια σχολή
Για να ξεφύγω από δω χάμου
Με ρίμες να ξερνώ χολή
Σε όσα κλέβουν τη χαρά μου.

(Έτσι κι εγώ σαν το μωρό
Ψάχνω αγνότητα να βρω
Σε ένα κόσμο τόσο αισχρό
Για να ξεφύγω από δω χάμου.

Άραγε είναι πιθανό
Στη σάρκα ως θύμα να εκτεθώ
Στον της καρδιάς μου μαστροπό
Που καταστρέφει τα όνειρά μου;)"

Το χαλί

Ώχου αλί και τρισαλί της
Λέει ξάπλα στο χαλί της
"Τηνε κορόιδεψε αυτός ο αλήτης"
,κλαίει και στρίβει το μαλλί της.

"Αν και είπας εις χαράς τε μα και λύπας
Να 'σαι δωπέρα
Απ' τη μέρα μας του γάμου
Όταν πέρασε η βέρα
Ένας είσαι παρλαπίπας,
Σήκω φύγε από δω χάμου!"

Έτσι λέει στον αλήτη
Αγγλιστί what a pity
Να τον διώξει απ' το σπίτι
Που σημαίνει κρίμα ήτοι.

Μα ο άτιμος ο αλήτης
Που 'ναι τύφλα απ' το μιλήτη
Πέφτει πάνω στο χαλί της
-Ώχου αλί και τρισαλί της!-
Αγκαλιάζει και φιλεί τη.

Ο Ναπολέων

Στρατηγός ο Ναπολέων
Είν' των Φράγκων νοματαίων.
Πίνει αίμα βασιλέων
Γραμματέων ,Φαρισαίων.

Στρατηγός ο Ναπολέων
Και στο ζώδιο ήταν λέων.
Βασιλιά τον κάνουν νέον
Και ποτάμι το αίμα ρέον.

Έχω γίνει χαμαιλέων
ποιητής, πάνω απ' το δέον.
Ιστορώ το Ναπολέων
Θα 'μαι ένας Κοντολέων...

Ο Ποπάυ

Πάει πάει ο Ποπάυ
Κι όπου πα βρωμοκοπάει.
Όπου πάει το ξερνάει
Το σπανάκι που' χει φάει.

Πάει πάει ο Ποπάυ
Πάει, πίσω δε γυρνάει.
Το σπανάκι σιχτιράει
Κι όπου πα ξερνοβολάει.

Τι

Τι 'ναι το σήμερα
Και τι το αύριο;
Τι 'ναι το χτές
Και το μεθαύριο;

Ήρθε το πέρισυ
Σαν το "του χρόνου"
Κι είμ' απόγονος
Ενός προγόνου.

Τι 'ναι το αύριο,
Τι το μεθάυριο;
Eίναι μια βόλτα μου
Απάν' στο Λαύριο.

Είν' εγκαρτέρηση
Ανθρώπου μόνου
Που θα 'ναι ο πρόγονος
Του απογόνου.

Οι μικροί

Μικρός που ήμουν ονειρεύτηκα
Να άλλαζα τον κόσμο όλο.
Μα τα όνειρά μου βγήκαν ψεύτικα
Κι έτσι στον κόσμο τώρα δείχνω κώλο.

Αχ ,είπα τότε, ψεύτικε ντουνιά
Θα ρίξω σένα μια μπουνιά.
Να σβήσω ήθελα τα παλιά
Μα πάνε πια,παν' τα δεκαεννιά.

Τα τρελά του νου ταξίδια -δέσε με- παν'
Τ' αλαργινά.
Στα ίδια τώρα και τα ίδια δες εμέ πια
Τον τραχανά.

Αχ ,είπα, ψεύτικε ντουνιά
Θ' αλλάξεις πλώρη και πανιά.
Μα κώλο βόλεψα σε μια γωνιά
Και,κόσμε μου, άρπα μια...κλανιά.

-Ποιός άραγε να όρισε
βαράθρου μας τη ρότα,
Μήπως εσείς,μήπως εγώ
ποιός τάχα γέννησε πιο πρώτα
Η κότα το περίφημο αυγό
ή το αυγό την κότα;

Και ίσως να μην κάναμε τέτοιας λογής χαΐρια
Στ' ακόλαστά μας θέλω αν δεν κάναμε χατήρια.
Και ίσως να μη βρίσκαμε αδιέξοδα μυστήρια
Κλασίματ' αν δε ρίχναμε στον κόσμο όσα μύρια.


Και ίσως,τέλος,ο ντουνιάς πάντα δεν ήταν έτσι
Ίσως μικροί,κότες κι αβγά τον κάναμε κοτέτσι.

Η ώρα έξι

Η ώρα έξι
Πάει να βρέξει.
Μ' έχεις μαγέψει
Γιατ' είσαι "σέξι".

Θα σου 'χει φέξει
Τόση ν' ασκείς έλξη.
Την καρδιά μου 'χεις κλέψει
(Κι ας έχεις απ' τη δίαιτα ρέψει).

Κανείς δε θα ψέξει
Τη γνωστή σου έξη
Στα δίχτυα σου να 'χεις μπλέξει
Πολλούς. Μα άκου μια λέξη.

Όποιον έχεις διαλέξει
Ξωπίσω σου θαρρώ θα τρέξει.
Μα πες μου θα σ' αντέξει
Αφού σε παίξει;

Κι αφού σε παίξει
Θα 'χεις σιτέψει.
Θα 'χεις μαζέψει
Και πατσουρέψει.

Να νιώθω διακρίνω χαιρέκακη τινά τέρψη.
Και τις λοιπόν να σε ζηλέψει
Σένα που σου 'χε φέξει
Και τόση ασκούσες έλξη;

Η ώρα έξι
Βρε που 'χω μπλέξει.
Μ' έχεις μαγέψει
Γιατ' είσαι "σέξι".